|
|
 |
Helaas zijn de stoelen in de nachttrein minder als die in de Signatur treinen, maar toch wel wat geslapen en de volgende ochtend uitgestapt op het verlaten stationetje van Lønsdal. Een scene die mij deed denken aan de openingsscene van de film "Once Upon a Time in the West".
Even het thuisfront gebeld om te zeggen dat ik de komende dagen niet bereikbaar zou zijn en begonnen met lopen. De enige anderen in het gebied waren twee Duitsers die net als ik op Lønsdal waren uitgestapt en een kilometertje voor me liepen.
|
|
Kaart van het gebied met de route |
|
het begin van de wandeling ging erg gemakkelijk en het weer was ook goed. Het was echter een stijgend pad en hoe hoger ik kwam hoe meer wind er was en hoe kaler het landschap.
Het dal waar ik doorheen liep heet Steindalen (het Steendal) en het doet deze naam zeker eer aan, omdat het dal uit niets dan grote grijze stenen bestond, waar het lastig lopen was.
Gelukkig liep ik niet alleen door dit anders wel saaie dal heen. Op een gegegeven moment kwam ik een groep rendieren tegen, die een eindje dezelfde richting op liepen.
Na zo'n 16 kilometer die dag te hebben gelopen kwam ik aan bij het Søndre Bjøllåvatn meer en vond ik het wel genoeg. Op de helling van het meer mijn tent opgezet, wat qua uitzicht een prachtige plek was en ook redelijk uit de wind, maar qua comfort wat minder was omdat de tent redelijk schuin stond. Bij het avondeten werd ik nog verrast door een groep rendieren die ineens heel dichtbij stonden.
|
|
Rendieren in Steindalen © |
|
Bjøllådal © |
|
Na een onbijtje en het afbreken van mijn tent weer op pad gegaan. Deze dag waren zowel het weer als het landschap wat vriendelijker.
Bij de Saltfjellstua een verkeerd pad genomen, wat later een wildpad bleek. Hierdoor kwam ik veel lager uit bij het daar stromende riviertje in plaats van het hoger gelegen pad. Toch het goede pad weer teruggevonden, wat toch lekkerder liep, want het dal waar ik nu doorheen liep, het Bjøllådal is erg moerassig.
|
|
Steinstua © |
|
Rond lunchtijd kwam ik aan bij Steinstua. Dit is een oude stenen hut die meer als honderd jaar geleden werd gebouwd toen het pad werd aangelegd. Toendertijd was het pad een belangrijke verbindingsweg, eigenlijk de voorloper van de E6 en is het pad her en der verhoogd met stenen om de weg wat egaler te krijgen. Nu zijn daar nog steeds wat sporen van te zien.
Na die dag zo'n 16 kilometer te hebben gelopen mijn tent weer opgezet. Helaas een erg natte plek, waar ook aardig wat muggen zaten, maar met een fantastisch uitzicht over het gehele dal wat alles goed maakt.
|
|
Na het opbreken van de tent weer verder op pad gegaan. Het begin van de tocht was erg zwaar, want steil omhoog een pas door naar een nabij gelegen dal waar de route verder ging.
Na de pas ging het echter een stuk sneller, want het was vanaf daar alleen nog maar geleidelijk naar beneden door een prachtig mooi dal waar de eerste herfstkleuren al zichtbaar werden.
Op de rand van het park wat avondeten klaar gemaakt en daar kwam ik drie Noorse dames tegen met wie ik aan de praat raakte. Zij boden mij een lift aan naar het station, wat mij een 10 kilometer lopen langs de E6 zou schelen en wat ook goed uitkwam doordat het al wat later begon te worden. Terwijl ik echter met de dames naar hun auto liep veranderde de plannen en kon ik met ze meerijden naar Bodø en dus werdt dat mijn volgende reisdoel.
Net voor de receptie van de jeugdherberg van Bodø dichtging, kwam ik in Bodø aan en na een heerlijke warme douche kroop ik een heerlijk zacht bed in.
|
|
uitzicht op Bredekfjellet © |
|
| Pagina's | |
< vorige 1 2 3 4 5 volgende > |
|